met z'n twee op reis

we maken even een sprong in de tijd.

op woensdag 04/04/07 om 5 pm zijn we door Chamtrul Rinpoche in het Zilnon Monastery in Mcleod Gangj gezegend in het huwelijk.

getuigen waren Ellie, Igna en Antoinette. 's avonds een kleine party in Sharon's restaurant; van aperitief tot dessert.

we komen onze wittebroodsweken dus in belgie doorbrengen.....

"For that which is born

death is certain,

and for the dead

birth is certain.

Therefore,

grieve not over that

which is unavoidable."

uit de Bhagavad Gita

al voor zonsopgang lopen we over de ghat's. er zijn al enkele mensen aan het baden maar verder is het nog rustig. een bootje is vlug gehuurd en we nemen ook offeringen mee. een soort van kommetje gemaakt van een bananenboomblad, met bloemetjes en een kaarsje erin. eerst nog wat water uit de roeiboot scheppen en dan varen we langs de ghat's. van deze zijde is het een heel ander gevoel. op de rivier is de lucht frisser en af en toe is er een briesje. we steken de kaarsjes aan en geven het licht aan de rivier samen met de wens dat iedereen die dood is een goede wedergeboorte mag hebben. de vlammetjes vormen een lijn op het water en drijven af.

wij zijn getuige van wat de grootste badkamer ter wereld wordt genoemd. de zon is nog niet op maar overal beginnen meestal de mannen zich te wassen. en wij varen gewoon voorbij. foto's nemen is een beetje raar maar we doen het toch. ik moet er niet aan denken dat er thuis mensen zouden komen kijken naar wat ik 's morgens in de badkamer doe. voor de hindu's is dit echter heel gewoon.

eenmaal in de buurt van de grootste burning ghat moet het fototoestel terug in de zak. uit respect voor de doden. er brandden ongeveer vijf vuren en twee lichamen liggen klaar, ingewikkeld in goud met rode doeken. de assen worden in het water geworpen. jonge mannen, kinderen nog, duiken in het water op zoek naar goud en gebitten. ze komen regelmatig boven met iets in hun hand en duiken dan weer. niet echt een aangename job maar het brengt wel op.

voorbij deze ghat gaat de zon op. een prachtig moment. het donkere van de nacht verdwijnt en leven gaat verder. 

zonder woorden varen we verder. het besef dat een lichaam maar een lichaam is, dat plaats geeft aan een ziel of geest om in te huizen. dat je dus ook goed zorg moet dragen voor dat lichaam tot het niet meer verder kan. dat je ook goed zorg moet dragen voor je geest, zodat die wel verder kan. dat dit voor iedereen zo is, ook voor ons, voor mij. vergankelijkheid; het zet je aan het denken...

's morgens worden we gewekt door gezang. de man roept de gelovigen op om te komen bidden in de moskee. het is al behoorlijk warm en geen wolkje aan de lucht. de apen zijn ondertussen ook wakker. ze spelen tikkertje op de daken, balanceren op elektriciteitskabels, laten zich van het ene balkon naar het andere vallen, stelen het wasgoed en kakken en plassen waar ze zitten. gelukkig zitten wij op het hoogste verdiep. het duurt niet lang of er zit er eentje op ons balkon. de plastic stoel schuift van links naar rechts maar is verder voor de aap niet interessant. wij zitten binnen, achter tralies te kijken naar hun fratsen. patje heeft nog een banaan en wat nootjes en begint uit te delen. al vlug zijn de anderen ook daar. ze zijn erg nieuwsgierig en astrant. de grootste wil alles voor zich alleen. het blijkt heel moeilijk om alles gelijk te verdelen. als de snoepjes op zijn verdwijnen ze een voor een. de laatste die overblijft zit ons nog steeds aan te staren. hij is zoals iedereen hier; een echte volharder. patje doet een uitval om hem weg te jagen. het resultaat is dat de aap hetzelfde doet en tegen de tralies op vliegt. 't is even schrikken. pas als we de balkondeur openen en naar buiten stappen blaast ie de aftocht..... (de aap, niet patje!)

varanasi, of benares zoals de mensen hier liever nog steeds zeggen is een stad om van te houden en om tegelijk te verafschuwen. alles is hier mogelijk. het is de stad waar gelovige hindu's naar toe komen om te sterven, waar ze zich komen reinigen in het water van de heilige ganga. waar leven en dood niet te onderscheiden zijn. of je nu wil of niet, het raakt je tot in je diepste wezen.

de middeleeuwse, veel te smalle straten waar er alleen op de middag een streepje zon te zien is liggen vol met afval, cow- en humanshit, urine, rode spuw, en andere onwelriekende zaken. daartussen ontelbare winkeltjes, restaurantjes, guesthouses en toeristen. eenmaal buiten het oude gedeeltje zijn de straten breder. maar daar is er dan weer ongelooflijk chaotisch verkeer. en mensen, mensen, massa's mensen.

al de eerste namiddag lopen we michiel (nog een bekende uit belgie) tegen het lijf. wat leuk elkaar hier te ontmoeten. michiel vertelt ons zijn verhaal en speelt graag onze gids.

's avonds zijn we bij de pudja aan de ganges. een kleurrijk spektakel met veel muziek, wierook, bloemen en kaarsen. de hitte en de drukte maakt dat we al vroeg onze kamer opzoeken. dankzij michiel vinden we de weg via de ghats. drie hoog langs de smalle trap en dan een zwerm muggen op de kamer. gelukkig zitten hier 3 gekko's....

deze keer kopen we ons ticket via een reisbureautje. niet dat we niet meer willen aanschuiven, maar gewoon om het ook eens anders te doen. de trein vertrekt om 5.15 am. we moeten dus een dure taxi betalen om naar het station te gaan. 's nachts zijn de wegen in bihar erg gevaarlijk. riksja's rijden niet vanwege de kans om overvallen te worden. om 4 worden we gewekt door de chauffeur. de man van het reisbureau gaat mee. misschien omdat ie denkt dat het dan veiliger is? en ooh alweer grote luxe! een witte ambassador staat ons op te wachten. zonder gordijntjes maar wel met geblindeerde ruiten. het halfuur tot aan het station verloopt zonder moeilijkheden.

vanwege de korte  trip (drie uur) konden we geen 2AC boeken. we zitten nu met zes mensen in een compartiment. de meesten slapen nog en ergens vinden wij ook een plaatsje. de vertrektijd werd gerespecteerd, maar 20 min te laat. maar gaandeweg wordt de kloof groter. de drie uur worden er zes. pas tegen de middag rolt ons gevaarte het station van varanasi binnen. net daarvoor staan we een tijd stil op een brug over een rivier. de indiase familie buigt, doet offeringen en groet de ganga. in de verte zien we varanasi liggen.

nog binnenin het station worden we naar een toeristisch bureau gebracht. tussen de liggende en zittende mensen door naar een gloednieuw hokje. alle bleekscheten zitten hier op een rij te wachten op informatie. het gaat vrij snel, is zeer duidelijk en volledig gratis. nog nooit meegemaakt hier. de prepaid riksja tot in de oude stad kost inderdaad maar 50rs. net zoals de man in het kantoortje zei.

maar het verkeer is ongelooflijk. druk, druk, druk. lawaai, stank, cowshit en heet. in ieder geval is deze aankomst veel aangenamer als mijn vorige. helemaal niet stressy. ik ben blij dat de zon schijnt.

we weten waar we naartoe willen en dat blijkt geen probleem te zijn. de jongen probeert ons nog wel even te overhalen om naar een andere kamer te gaan kijken. maar wij houden voet bij stuk. in het oude stadsgedeelte is er geen verkeer vanwege de te smalle straten. ik blijf in de riksja zitten met de bagage terwijl patje te voet verder gaat om de kamer te bekijken. terwijl ik zit te wachten komt er een fietsriksja langs me staan. de jongen kijkt me een paar minuten aan en vraagt dan of ik een taxi moet. nee, natuurlijk niet. hoe komt ie erbij... ik begrijp deze mensen soms echt niet.

het guesthouse heet modern vision, maar antoinette noemt het steevast mission impossible. we weten nu waarom. we hebben een kamer op de bovenste verdieping met balkon en zicht op de ganges. maar het is drie hoog over een veel te smalle trap met veel te hoge treden. wel goed voor de beenspieren. er is een terras met bloemen en hangmat! en het is hoog genoeg zodat het lawaai van de straat wordt gedempt. ideaal voor de komende week......

bodhgaya

ik zie iemand op het terras tegenover me zijn voorhoofd afvegen met een zakdoek. het gezicht komt me bekend voor. de man tegenover hem lijk ik ook te kennen. ik blijf staan en pijnig mijn hersenen. wie is dit ook alweer? plots heb ik het: luc en dirk, twee boeddhisten uit belgie. vorig jaar hebben we nog samen gewerkt met het bezoek van de dalai lama. de wereld is klein.

op het plafond van onze kamer zitten strepen en vegen. je kan hier echt niets proper houden denk ik. pas na enkele dagen zie ik dat het een sterrenhemel voorstelt. het zijn sterren en planeten geschilderd met fluo verf. 's avonds als het licht uit is is het alsof je onder een sterrenhemel slaapt. patje had het al van dag 1 gezien. ik dus niet, opmerkzaamheid kan je leren.....

er valt een blad van de bodhiboom. een dame staat op en vliegt er naartoe. wij blijven rustig zitten. wat later nog een blad. de man langs ons pakt het en vertrekt. na een tijd valt er eentje recht in patje's schoot. geduld is een mooie zaak......

het root institute is een echte verademing. geen lawaai, geen bedelaars, geen stof, geen vuil. alleen het ruisen van de wind in de bomen en het geluid van dieren. het is de laatste namiddag van een stilte retraite. wij doen mee buiten de gompa. een monnik wandelt voorbij. ik ken hem van vorig jaar en maak een praatje met hem. we kunnen hier blijven, het voedsel is prima en de rust zal me goed doen. het is het overwegen waard. maar we doen het niet.

aan het grote boeddha beeld hindu mensen op bezoek. we worden bekeken alsof we van mars komen. de kinderen zijn wat schuchter maar moeten toch met ons op de foto. very nice, thank you....